بن ساي به علت رشد در يك محيط محدود، از نظر تبادلات غذايي، اندكي با گياهي كه در باغچه يا جنگل رشد مي كند متفاوت است. يك درخت ريشهي خود را براي جذب مواد غذايي در خاك گسترش ميدهد و شاخسارهي آن با توجه به ميزان مواد غذايي و نور و ... كه از محيط ميرسد، رشد ميكند. درخت تا جايي كه ريشه توانايي ارسال مواد غذايي به بالا را دارد، قد ميكشد. بعد از آن درخت كم كم رو به پيري رفته و سرانجام خواهد مرد.
اما در بن ساي اينطور نيست. ميزان تبادلات ريشه و اندام هوايي در بن ساي، به پرورش دهنده آن بستگي دارد. اين ميزان هرچه بيشتر باشد، بن ساي بلندتر ميشود و بر عكس.
نكتهي مهم در بن ساي تعادل ميان اندامها (زميني و هوايي) است. زماني كه اين تعادل در محيط يك گلدان ايجاد شود، ميتوان گفت كه گياه به بن ساي تبديل شده است.
تفاوت ديگر بن ساي با گياه معمولي عمر بيشتر آن است. چون ريشه و شاخسارهي بن ساي دائم در حال هرس شدن هستند، همواره توليد اندامهاي جوان ميكنند. ريشه هم به علت كوتاه بودن قد درخت براي ارسال مواد غذايي زياد دچار مشكل نميشود.