مقدمه
اسهال خونی نوعی بیماری انگلی است که توسط میکروبی از گروه پروتوزوآ ایجاد می‌شود. این بیماری از جمله بیماری‌های روده‌ای طیور است که تاکنون بسیار مورد بررسی قرار گرفته است. دلیل این امر شابع بودن این مرض و اثرات منفی آن بر روی صنعت طیور عنوان می‌شود. این عفونت به دلیل فرو بردن یکی از انواع Eimeria توسط طیور ایجاد می‌شود. تا کنون گونه‌های E.maxima، E.mitis،E.tenella ، E.necatrix،Eimeri acervulina  و E.praecox شناخته شده‌اند. که هر کدام ویژگی منحصر به فردی در رابطه با میزان شیوع ، درجه عفونت ، بیماری‌زایی و سیستم ایمنی دارند. تمام گونه ها در در لایه‌های داخلی روده تکثیر می‌شوند و از لحاظ آسیب شناسی اثر گونه‌های مختلف بر روی پرزهای مخاطی و بافت‌های داخلی متفاوت بوده و در اثر از دست دادن خون نهایتا به مرگ طیور منجر می‌شود. 
این بیماری از طریق داروهای ضداسهال پیشگیری می‌شود. در سال 1997 Chapman به این نتیجه رسید که استفاده بیش ار حد این قبیل داروها مقاومت بدن پرنده را بالا می‌برد، در ادامه به دنبال افزایش نگرانی افکار عمومی McEvoy در سال 2001 اثر این دسته داروها را در صنعت مرغداری بررسی کرد. 
در سال 1998 ، تحقیقات Williams اثر روش‌های مختلف را بر روی کنترل بیماری اسهال خونی آزمایش کرد . در این تحقیق به این نتیجه رسید که اسهال خونی یک بیماری انگلی از روده حیوانات در اثر تک یاخته کوکسیدیایی است. این بیماری از یک حیوان به دیگری و از طریق تماس با مدفوع و یا مصرف بافت آلوده انتقال می‌یابد. علامت اولیه این بیماری اسهال است که در موارد شدید تبدیل به اسهال خونی می‌شود. 
وی  در ادامه تحقیقات خود در سال 2002 و  Kitandu و Juranova در سال 2006 این امر را مطرح کردند که اسهال خونی یکى از مهمترین بیمارى هاى طیور در سراسر جهان بوده که توسط تک یاخته اى از جنس Eimeria ایجاد مى شود. گونه هاى مختلف Eimeria غالباً در روده ماکیان تاثیر می‌گذارند، این انگل ها در داخل سلولهاى روده میزبان رشد وتکثیر پیدا مى کنند. پرنده مبتلا رشد خوبى ندارد ، لاغر مى شود و ممکن است تلف شود . گاهى در عفونت هاى تحت بالینى عارضه ظاهرى وجود ندارد و تنها باعث اختلال در ضریب تبدیل غذایى مى شود. این بیمارى خسارات اقتصادى چشمگیرى را به دنبال خواهد داشت که باید هزینه هاى مربوط به داروهاى پیشگیرى و درمان اسهال خونی را هم به آن افزود.
در سال 2010 تیم تحقیقاتی Sharman به این موضوع دست یافت که واکسیناسیون جوجه‌ها تا 10 روزگی باید انجام بگیرد و این واکسیناسیون برای مرغ‌هایی که بر روی بستر پرورش ‌می‌یابند از اهمیت خاصی برخوردار است.
از آنجائیکه ایجاد مصونیت بر علیه Eimeria اختصاصی می باشد ، جهت دستیابی به مصونیت مناسب و کافی ، واکسن مصرفی باید شامل Eimeria مورد نظر باشد. 
در سال 2001 تحقیقاتVermeulen  و درسال 2002 Williams حاکی از آن بود که بر اساس ویژگی‌های سویه1 مورد نظر باید به عواملی چون بدخیمی و یا میزان مقاومت به یونوفورها توجه کرد. 
در گذشته نیز ایجاد مصونیت در جوجه های گوشتی مورد توجه و اهمیت قرار داشت و واکسیناسیون از سال 1950 بر روی جوجه‌ها انجام می‌شد. مصونیت در پرنده بخاطر مصرف دارو و به دلیل عدم حضور تعداد کافی انگل در محیط و تحریک نشدن سیستم ایمنی ممکن است ایجاد نشود. 
در ادامه Danforth  در سال 1998  و Williams در سال 2002 و Lee در سال 2011  اثر واکسیناسیون را بررسی کرده و به این نتیجه رسیدند که  تمایلی به انجام واکسیناسیون جوجه‌های گوشتی ندارند. دلیل اصلی آن‌را عمکرد ضعیف طیور ، کاهش وزن‌گیری پرنده و کاهش بازدهی غذا در جوجه‌های واکسینه شده عنوان کردند.