کادمیوم:

کادمیوم عنصری فلزی و نرم به رنگ سفید مایل به آبی است. این عنصر به عنوان محصول فرعی از تصفیه روی به دست می آید و بیشتر خصوصیات آن شبیه روی است. کادمیوم و ترکیبات آن بسیار سمی است. به طور طبیعی سالیانه حدود 25000 تن کادمیوم وارد محیط زیست می شود. حدود نیمی از این کادمیوم از طریق هوا زدگی سنگ ها وارد رودخانه ها می شود. آتش سوزی جنگل ها و آتش فشان ها، فعالیت های بشری مانند شیرابه های زباله های صنعتی، تولید کودهای فسفاته مصنوعی از منابع مهم منتشر کننده کادمیوم هستند.

این عنصر عمدتاً از راه غذاهایی مانند جگر، قارچ، صدف رودخانه ای و ... که کادمیوم بالایی دارند، وارد بدن انسان شده و نهایتاً در کلیه تجمع می یابد. از عوارض نا مطلوب حضور آن در بدن می توان به اسهال، شکم درد و استفراغ شدید، شکستگی استخوان، عقیم شدن، آسیب به سیستم عصبی مرکزی، آسیب به سیستم ایمنی، ناهنجاری های روانی و آسیب احتمالی به DNA و سرطان اشاره کرد .

در اکوسیستم های آبی، کادمیوم در صدفهای رودخانه ای، میگوها، خرچنگ ها و ماهی ها تجمع می یابد. جاندارانی که این عنصر را میخورند یا می نوشند دچار فشار خون بالا، بیماریهای کبدی و صدمات مغزی و نخاعی می شوند .

حداکثر مجاز کادمیوم در آب آشامیدنی، بر مبنای متوسط مصرف روزانه آب آشامیدنی معادل با 5/2 لیتر، برای انسانی به وزن 70 کیلوگرم، mg/lit 005/0 است



غلظت بیش از چند میکروگرم در لیتر کادمیوم، احتمالاً ناشی از تخلیه فاضلاب آلوده به کادمیوم می باشد. آب های با مقادیر کمتر از 1 میکروگرم در لیتر کادمیوم، غیر آلوده اند. میزان جذب کادمیوم در مواد غذایی، ناشی از نحوه تغذیه جانوران است، کلیه و کبد محل مناسبی جهت تمرکز کادمیوم می باشند، صدف های دریایی نیز از تجمع بالایی ازکادمیوم برخوردارند. جذب کادمیوم از طریق پوست بسیار محدود است. نیمه عمر بیولوژیک کادمیوم در انسان، در بافت های نرم و استخوان، ده تا سی سال می باشد.

کادمیوم معمولاً به طور طبیعی در آب های سطحی و زیر زمینی وجود دارد. مسمومیت موجودات آبزی با کادمیوم، به عوامل دیگری نیز بستگی دارد، مثلاً کلسیم موجود در آب، اثرات سمی کادمیوم را کاهش می دهد. رودخانه های بسیار آلوده با کادمیوم، از طریق آبیاری در کشاورزی، لایروبی رسوبات و یا سیلاب ها می توانند مناطق اطراف را آلوده کنند. کادمیوم یک فلز بسیار سمی است که عامل مرگ و میر بوده، بیماری جدی ناشی از آن در انسان بیماری روماتیسم یا تغییر شکل دردناک اسکلتی است. اثرات اصلی سمیت کادمیوم بر ریه ها، کلیه ها و استخوان هاست. کادمیوم، مقاومت در برابر باکتری ها و ویروس ها کاهش می دهد. کادمیوم ممکن است باعث مینرال زدایی اسکلت و افزایش شکنندگی استخوان و خطر شکستگی شود. سمیت حاد با کادمیوم، ممکن است باعث مرگ حیوانات و پرندگان شده و مسمومیت شدید در آبزیان ایجاد کند.

درپژوهشی تحت عنوان بررسی نرخ جذب و تجمع کادمیوم در اندامهای چهل گونه گیاه خوراکی در وزارت نیرو شرکت مدیریت منابع آب انجام یافته دستور العمل هایی بر اساس نتایج آن ارایه گردیده که در ذیل آمده است:

دستورالعمل مصرف کم خطرتر اندام های خوراکی و علوفه ای گیاهان رشد یافته در آب وخاک آلوده به کادمیوم

از آنجائی که نرخ جذب و تجمع کادمیوم در اندام های خوراکی سبزی ها بیشتر از سایر گیاهان مورد بررسی می باشد لذا توصیه می گردد حتی الامکان از مصرف سبزی های رشد یافته در آب و خاک آلوده به کادمیوم پرهیز شود.

این موضوع در مورد کاهو که بیشترین مقدار جذب و تجمع کادمیوم در برگ و ساقه را دارا می باشد از اهمیت بیشتری برخوردار بوده و پس از آن به ترتیب شامل مصرف شوید، شاهی، ریحان و اسفناج نیز می شود. از میان سبزی ها تره فرنگی کمترین مقدار کادمیوم را از محیط ریشه جذب می کند و نعناع در مرتبه بعد از آن قرار دارد. به عبارت دیگر مصرف این دو سبزی از لحاظ انتقال کادمیوم به بدن به مراتب کم خطرتر از مصرف کاهو، شوید، شاهی، ریحان و اسفناج می باشد. شایان ذکر است که مقدار تجمع کادمیوم در کاهو حدوداً 5/1 تا 2 برابر بیش از شوید، شاهی، ریحان و اسفناج می باشد که در مقایسه با تره فرنگی و نعناع این نسبت به ترتیب بیش از حدود 6 و 4 برابر می باشد.

اختلاف فاحش تجمع کادمیوم در پوست بعضی از محصولات نظیر خیار، کدو، هویج و بادمجان نسبت به شکل پوست کنده آن، ضرورت پوست گیری از این محصولات ( در صورتیکه در محیط آلوده به کادمیوم رشد کرده باشد)، قبل از مصرف را به خوبی نشان می دهد.

شایان ذکر است که مقدار تجمع کادمیوم در پوست خیار وکدو در مقایسه با بخش بدون پوست آن حدود 4 و 3 برابر می باشد. این نسبت برای پوست بادمجان و هویج تقریباً 25/1 برابر نسبت به محصول بدون پوست آن می باشد.

دستورالعمل مصرف کم خطرتر اندام های خوراکی و علوفه ای گیاهان رشد یافته در آب وخاک آلوده به کادمیوم

مقدار تجمع کادمیوم در مغز هسته های گیاهی نظیر مغز تخمه هندوانه، مغز تخمه کدوتنبل و مغز کدو در مقایسه با بسیاری از گیاهان بررسی شده کمتر می باشد. بنابراین چنانچه این محصولات در آب و خاک آلوده به کادمیوم کشت شده باشند، مصرف آنها در مقایسه با خیلی از محصولات بررسی شده، کادمیوم کمتری به بدن منتقل می کند. لازم به یادآوری است که خطر انتقال کادمیوم به بدن در شربیط یکسان (مصرف یک اندازه) برای کاهو نسبت به مغز تخمه هندوانه، مغز تخمه کدو تنبل و تخمه کدو به طور متوسط معادل 10، 9و 8 برابر بیشتر است. البته مغز تخمه آفتابگردان کادمیوم بیشتری از آب و خاک آلوده جذب می کند. به طوریکه خطر انتقال کادمیوم به بدن از طریق مصرف تخمه آفتابگردان می تواند نسبت به مغز تخمه هندوانه، تخمه کدو تنبل و تخمه کدو به ترتیب معادل 2/5 ، 2 و 2 برابر باشد.

مقدار تجمع کادمیوم در دانه غلات نظیر ذرت، جو و گندم در مقایسه با بسیاری از گیاهان مورد بررسی خیلی کم است. مثلاً مقدار تجمع کادمیوم در کاهو حدود 25، 9 و 8 برابر به ترتیب بیشتر از ذرت، جو و گندم می باشد. بنابراین در شرایط یکسان، خطر انتقال کادمیوم از طریق این محصولات به مراتب کمتر از سایر محصولات بررسی شده به ویژه سبزی ها می باشد.

دستورالعمل تعیین ترتیب تقدم استفاده از آب آلوده به کادمیوم برای آبیاری

از آب آلوده به کادمیوم به هیج وجه نباید برای آبیاری سبزی‌ها به ویژه کاهو، شوید، شاهی، ریحان، اسفناج استفاده شود. همچنین آبیاری محصولاتی نظیر کدو، تربچه، پیاز، هویج و کلم با آب آلوده به کادمیوم با آب آلوده به کادمیوم توصیه نمی‌شود.

چنانچه فقط آب آلوده به کادمیوم برای آبیاری در اختیار باشد بهتر است در درجه اول از آن برای آبیاری ذرت خوراکی و توت‌فرنگی و در درجه دوم ذرت علوفه‌ای، جو و گندم استفاده شود و از کاشت سایر محصولات کشاورزی در زمین آلوده شده نیز در نوبت‌های بعد خودداری شود.

آبیاری گیاهان علوفه‌ای شامل شبدر، یونجه و اسپرس با آب آلوده به کادمیوم به هیچ ‌وجه توصیه نمی‌شود.




نیکل:

نیکل یکی از عمومی ترین فلزات در آب های سطحی می باشد. ورود منابع آلوده شهری ممکن است این مقادیر را بیش از پنج برابر حالت عادی افزایش دهد. مقادیر کم نیکل برای تولید سلول های قرمز خون در بدن انسان نیاز می باشد، هر چند در مقادیر بالا تا حدودی می تواند سمی باشد. به نظر می رسد نیکل در کوتاه مدت مشکلاتی ایجاد نمی کند اما در طولانی مدت می تواند باعث کاهش وزن بدن، صدماتی به قلب، کبد، تحریک و حساسیت بالا شود. نیکل می تواند در آبزیان تجمع یابد. اما حضور آن در طول زنجیره ی غذایی بزرگنمایی ایجاد نمی کند. اغلب نمک های نیکل که از طریق غذا وارد بدن می شوند، دفع می گردند. نیمه عمر نیکل حدود 11 ساعت است. بیشترین غلظت نیکل در استخوان، ریه، کلیه و کبد دیده می شود. سمّی ترین ترکیب نیکل که اغلب در کارخانه ها مشاهده می شود، کربونیل نیکل است. سمیت نیکل به صورت آلرژی، سرطان و اختلالات تنفسی دیده می شود.



وانادیوم:

فعالیت های انسانی (به ویژه صنایع فلزی) هر ساله 200 هزار تن وانادیوم را به محیط وارد می کنند. وانادیوم معمولاً از منابع طبیعی و همچنین سوخت های فسیلی وارد محیط می شود و در آب، خاک و هوا برای مدت طولانی می ماند. وانادیوم در محیط های آبی، پایدار بوده و در طولانی مدت اثر زیان آوری روی ارگانیسم های آبی به جای می گذارد.



روی:

روی فلزی نرم به رنگ سفید مایل به آبی است. این عنصر طعم نامطلوب تلخ و گزنده ای به آب می دهد. روی به مقدار کم در تمام سنگ های آتش فشانی وجود دارد. میزان روی طبیعی در خاک، حدود mg/kg 30-1 خاک می باشد .

فلز روی که بعد از فولاد، آلومینیوم و مس پر مصرف ترین فلز صنعتی تلقی می شود، به عنوان محافظ فولاد در صنعت آبکاری، به صورت فلز آلیاژ کننده با مس جهت تولید برنج، در ریخته گری ها و همچنین به صورت ترکیبات شیمیایی در لاستیک و رنگها به کار می رود .

روی در بدن انسان، در غلظت بالا، در پروستات، استخوان، عضله و کبد پیدا شده است. نیمه عمر روی باقیمانده در بدن انسان، یک سال است. روی عنصری حیاتی برای تمامی ارگانیسم های زنده است. بعضی از عوارض نامطلوب آن عبارتند از مسمومیت، تب، دل آشوبه، تهوع، استفراغ و اسهال متعاقب مصرف نوشیدنی های اسیدی یا غذاهایی که در ظروف گالوانیزه تهیه و نگهداری می شوند



سرب و دیگر فلزات سمی:

سرب عنصری فلزی و نرم به رنگ سفید مایل به آبی است که فوق العاده سمی می باشد. این عنصر دارای جلای فلزی، رسانایی پایین و خاصیت چکش خواری و مفتول پذیری است و مقاومت بالایی در برابر خوردگی دارد .

سرب به طور طبیعی در محیط زیست وجود دارد ولی در اکثر موارد حاصل فعالیت های بشری از قبیل کاربرد در تولید بنزین می باشد. نمک های سرب از راه اگزوز اتومبیل ها وارد محیط زیست شده و خاک، آب و هوا را آلوده می کند. در چند سال اخیر با حذف سرب از سوخت وسایل نقلیه، کمک بالایی به پاکسازی محیط شده است که به نظر می‌رسد باید تلاش‌های بیشتری در این جهت صورت گیرد.

سرب یکی از چهار فلزی است که بیشترین عوارض را بر روی سلامتی انسان دارد. اختلال بیو سنتز هموگلوبین و کم خونی، افزایش فشار خون، آسیب به کلیه، سقط جنین و نارسی نوزاد، اختلال سیستم عصبی، آسیب به مغز، ناباروری مردان، کاهش قدرت یادگیری و اختلالات رفتاری در کودکان از عوارض منفی افزایش غلظت سرب در بدن است .

مختل شدن عملکرد فیتوپلانکتون ها به عنوان یکی از منابع مهم تولید اکسیژن در دریاها و در نتیجه بر هم خوردن تعادل جهانی موجودات آبزی از مهمترین عوارض نامطلوب حضور سرب در اکوسیستم های آبی است .

بنا بر استاندارد سازمان جهانی بهداشت در سال 1996، غلظت سرب در آب آشامیدنی به mg/lit 01/0 محدود شده است .

بیشترین میزان سرب در کبد و پس از آن در آبشش، کلیه و تخمدان و البته خوشبختانه کمترین آن در عضله تجمع می یابد. درباره ی دو فلز سنگین نیکل و روی نیز بیشترین میزان در تخمدان ، سپس در کبد، آبشش و کلیه و کمترین میزان در عضله ی ماهی تجمع می یابد. البته آلودگی به فلزات سنگین تنها از طریق مصرف فرآورده های دریایی سلامت انسان را تهدید نمی کند. بلکه قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین شامل آرسنیک ، سرب و جیوه حتی از طریق ظروف لعابی، مواد غذایی، آفت کش و علف کش های باغچه سلامت افراد خانواده را تحت تاثیر قرار می دهد.

فلزات سنگین از جمله آلاینده‏های زیست محیطی هستند که مواجهه انسان با بعضی از آنان از طریق آب و مواد غذایی می‏تواند مسمویت‏های مزمن و بعضاً حاد و خطرناکی ایجاد نمایند. به عنوان مثالی دیگر، جیوه از عناصر سنگینی است که برای بدن مضر هستند و جزو مواد سمی به شمار می آیند و این عنصر با آنزیم های درونی بدن ترکیب و مانع از عمل آنها می شود. تجمع جیوه در بدن منجر به اختلالات شنوایی، لرزش عضلات، بروز بی حسی عمومی و برهم خوردن متابولیسم درونی می شود و از همه مهمتر این که جیوه عملکرد سیستم عصبی را مختل کرده و به رشد بافت مغزی آسیب جدی می رساند؛ نکته ای که به ویژه در مورد کودکان و زنان باردار باید به آن توجه کرد. غذاهای دریایی سرشار از پروتئین هستند، چربی اشباع شده کمتری دارند و از مواد مغذی بسیاری برخوردارند، اما برای اطمینان بهتر است بیشتر از دو تا سه بار در هفته مصرف نشوند. میزان جیوه موجود در انواع ماهی با یکدیگر متفاوت است. مثلا برخی از انواع ماهی تن، جیوه بیشتری دارند و در نتیجه به جای این که مفید باشند برای سلامتی مضر هستند. از آنجا که هنوز مشخص نیست مصرف کدام گونه ی ماهی با ضریب خطر بیشتری همراه است، مصرف کنندگان سعی کنند به جای مصرف یک نوع ماهی از انواع مختلف ماهی و غذاهای دریایی استفاده کنند.

سرب به دو روش وارد بدن انسان و حیوانات می‌شود و در آنها مسمومیت ایجاد می‌کند؛ یکی از طریق ورود به زنجیره غذایی از راه تغذیه از عناصر این زنجیره و دیگری از طریق تنفس هوای آلوده به سرب. از طریق تغذیه غلظت‌هایی از سرب وارد بدن انسان و جانداران می‌شود. هر چند در گذشته، عده‌ای از محققان تنها سرب موجود در هوا را مسوول آلودگی و سمیت سرب در انسان و جانداران می‌دانستند، اما امروزه معتقدند روزانه 33 درصد سرب وارد شده به بدن افراد شهرنشین از هواست و عده‌ای هم سهم هوا را فقط 20 درصد می‌دانند. عوارض مسمومیت سرب در انسان شامل بالا رفتن میزان سرب در خون انسان و ایجاد مسمومیت در دو نوع حاد و مزمن است. در اثر مسمومیت مزمن، بیماری‌هایی نظیر قولنج سربی، فلج عصبی، فلج، ورم کلیه، کم‌خونی، بالا رفتن فشار اسید اوریک در خون، نقرس سربی و سقط جنین در انسان و حیوانات باردار بروز می‌کند. از مهم‌ترین عوارض مسمومیت حاد با سرب، آنسفالوپاتی و ضایعات مغزی است. در میان حیوانات، آلودگی سرب در دام‌های محلی تا حد زیادی مورد توجه دانشمندان بوده است؛ چرا که انسان به طور مستقیم از فرآورده‌های آنها استفاده می‌کنند. ماهی‌های آب شیرین قادرند سرب را به صورت یون در خود جمع کنند. بسیاری از نرم‌تنان هم قادرند مقدار زیادی سرب آب دریا را در بافت‌های نرم خود ذخیره کنند. به طوری که مقدار ذخیره شده سرب در صدف آنها 1000 بار بیشتر از سرب موجود در دریا بوده است. علامت‌های مسمومیت حاد با سرب در برخی حیوانات کوری، بزاق‌آوری مفرط، انقباض ماهیچه، ساییدگی دندان‌ها، انعکاس کم و مرگ ناگهانی است.

عنصر سنگین سرب از طریق منابع مختلف به محیط زیست وارد می‌شود و اثرات سمی آن در بدن انسان و دیگر جانداران تایید شده است. بنابراین ضرورت دارد، در استفاده از منابع حاوی سرب، دقت و بررسی لازم صورت گیرد و از ورود بی‌رویه ی آن به محیط زیست جلوگیری شود.

در تحقیقات انجام شده روی تالاب انزلی نشان داده است که با دور شدن از مصب رودخانه های ورودی مقدار فلزات سنگین در رسوبات تالاب کاهش می یابد وبیشترین تجمع فلزات سنگین را در مصب رودخانه های آلوده مشاهده نموده اند.

جیوه قوی ترین سم فلزی است که در آب بصورت معدنی یا آلی دیده شده و به شکل متیل اتیل مرکوری در زنجیره غذائی وارد بدن آبزیان گردیده و تجمع می یابد. این فلز می تواند از طریق جفت وارد بدن جنین شده و ناهنجاریهای مختلفی ایجاد نماید.

صنایع عمده ترین منابع آلاینده مربوط به فلزات سنگین هستند. کارخانجاتی از قبیل آبکاری ، باطریسازی و تولید قطعات الکترونیک از مهمترین آنها می باشند.

اکثر قریب به اتفاق واحدهای تولید کننده فاضلاب صنعتی حاوی فلزات سنگین فاقد سیستم های تصفیه هستند و روزانه مقادیر فراوانی فاضلاب صنعتی را وارد محیط زیست یا شبکه فاضلاب شهری می نماید که باعث آلودگی منابع آبی می شوند. در مواردی نیز که فاضلاب صنعتی تصفیه می شود مشکل دفع و دفن لجن تولید شده وجود دارد که می تواند از طریق گیاهان، جذب و وارد چرخه غذایی شود . بنابراین حذف فلزات سنگین می بایستی در مورد لجن تصفیه خانه های فاضلاب نیز انجام گیرد .

 

Phytoremediation: Using Plants to Clean Soil
On the morning of April 26, 1986, a small town in the former Soviet Union was the site of a nuclear explosion that literally shook the earth. The historic accident at Chernobyl Nuclear Plant Reactor 4 in the Ukraine caused severe radioactive contamination. Families within a 30-km zone of the power plant were evacuated, and in the months that followed, extensive contamination was discovered in areas up to 100 km from the site. Scientists are hopeful that plants may play a key role in cleaning up some of the contamination.
In 1989, three years after the explosion, the Soviet government asked the International Atomic Energy Agency (IAEA) to assess the radiological and health situation in the area surrounding the power plant. Among the most significant findings were radioactive emissions and toxic metals--including iodine, cesium-137, strontium, and plutonium--concentrated in the soil, plants, and animals. Such substances are potentially harmful to human health. For example, although iodine tends to disappear within a few weeks of exposure, it can be inhaled or ingested and then accumulated in the thyroid gland, where it delivers high doses of radiation as it decays. Since 1991, the Canadian Nuclear Association has noted a marked increase in the incidence of thyroid cancer in the area surrounding the nuclear accident. Cesium-137, radioactive cesium with a mass number of 137, can enter the food chain and deliver an internal dose of radiation before it is eliminated metabolically.
A food web.

Apparently these toxic substances entered the food chain via grazers, such as cows and other livestock, that fed on plants grown in contaminated soils. The toxins then accumulated and concentrated in the meat and milk products eventually consumed by humans. Additionally, wild foods, such as berries and mushrooms, are expected to continue showing elevated cesium levels over the next few decades.
To prevent further spread of these toxins, it was determined that livestock should be allowed to feed only on uncontaminated plants and on plants not tending to accumulate toxic metals within their tissues. Then a soil cleanup method was employed using green plants to remove toxins from the soil. This technique is phytoremediation, a term coinedby Dr. Ilya Raskin of Rutgers University's Biotechnology Center for Agriculture and the Environment, who was a member of the original task force sent by the IAEA to examine food safety at the Chernobyl site. Phytoremediation is a process that takes advantage of the fact that green plants can extract and concentrate certain elements within their ecosystem. For example, some plants can grow in metal-laden soils, extract certain metals through their root systems, and accumulate them in their tissues without being damaged. In this way, pollutants are either removed from the soil and groundwater or rendered harmless.
Today, many researchers, institutes, and companies are funding scientific efforts to test different plants' effectiveness at removing a wide range of contaminants. Raskin favors Brassica juncea and Brassica carinata, two members of the mustard family, for phytoremediation. In laboratory tests with metals loaded onto artificial soil (a mix of sand and vermiculite), these plants appeared to be the best at removing large quantities of chromium, lead, copper, and nickel. Several members of this family are edible and yield additional products such as birdseed, mustard oil, and erucic acid, which is used in margarine and cooking oil. Researchers at the DuPont Company have found that corn, Zea mays, can take up incredibly high levels of lead. Z. mays, a monocot in the Poaceae or grass family, is the most important cultivated cereal next to wheat and rice, yielding such products as corn meal, corn flour, cornflakes, cooking oil, beer, and animal feed. Phytokinetics, a company in Logan, Utah, is testing plants for their ability to remove organic contaminants such as gasoline from soil and water. Applied Natural Sciences in Hamilton, Ohio, is taking a slightly different route by using trees to clean up deeper soils, a process they call "treemediation." University researchers from the UK reported in the May 1999 issue of Nature Biotechnology that transgenic tobacco plants can play a role in cleaning up explosives.
Fruit of Brassicaceae.
Zea mays.

Helianthella sp.

In February 1996, Phytotech, Inc., a Princeton, NJ-based company, reported that it had developed transgenic strains of sunflowers, Helianthus sp., that could remove as much as 95% of toxic contaminants in as little as 24 hours. Subsequently, Helianthus was planted on a styrofoam raft at one end of a contaminated pond near Chernobyl, and in twelve days the cesium concentrations within its roots were reportedly 8,000 times that of the water, while the strontium concentrations were 2,000 times that of the water. Helianthus is in the composite, or Asteraceae, family and has edible seeds. It also produces an oil that is used for cooking, in margarine, and as a paint additive. H. tuberosus was used by Native Americans as a carbohydrate source for diabetics.
Cannabis sativa.
In 1998, Phytotech, along with Consolidated Growers and Processors (CGP) and the Ukraine's Institute of Bast Crops, planted industrial hemp, Cannabis sp., for the purpose of removing contaminants near the Chernobyl site. Cannabis is in the Cannabidaceae family and is valuable for its fiber, which is used in ropes and other products. This industrial variety of hemp, incidentally, has only trace amounts of THC, the chemical that produces the "high" in a plant of the same genus commonly known as marijuana.
Overall, phytoremediation has great potential for cleaning up toxic metals, pesticides, solvents, gasoline, and explosives. The U.S. Environmental Protection Agency (EPA) estimates that more than 30,000 sites in the United States alone require hazardous waste treatment. Restoring these areas and their soil, as well as disposing of the wastes, are costly projects, but the costs are expected to be reduced drastically if plants provide the phytoremediation results everyone is hoping for.
Meanwhile, of the original four reactors at Chernobyl, Reactors 1 and 3 are still operating today, providing 6,000 jobs and about 6% of the Ukraine's electricity. Reactor 2 was closed after a fire in 1991; the construction of Reactors 5 and 6 came to a grinding halt after the explosion.
References, Websites, and Further Reading
"Sunflowers Bloom in Tests to Remove Radioactive Metals from Soil and Water," Wall Street Journal, 29 February 1996.
International Atomic Energy Association
Environmental Protection Agency research and scientists page
From Plants Sites & Parks magazine, May/June 1996: Attacking the Root of the Problem.
Central Oregon Green Pages: Hemp "Eats" Chernobyl Waste